Lieve Arthur, leermeester en vriend,
Geertje belde me deze week om te vragen of ik iets wilde zeggen op je afscheidsceremonie. Natuurlijk aarzelde ik geen moment. Na deze toezegging sloeg de twijfel echter direct toe. De traditie is immers dat ik in dit soort situaties contact met jou opneem. Voor advies! Advies over de inhoud, de opbouw en de stijl van de tekst. Voor verwijzingen naar een relevante context. Maar wie ik deze week niet meer kon bellen, was jij Arthur!
Lieve Justine, Geertje, Eva en familie, vrienden van Arthur. Arthur lardeerde zijn advies altijd met een aantal ongevraagde aansporingen: denk aan je ademsteun! Kijk de zaal in! Fier en rechtop! Zorg voor een goede dictie en geloof vooral in wat je zegt!
Ik zal het proberen!
Op mijn eerste dag als directeur van SICA (Stichting Internationale Culturele Activiteiten) vloog Arthur me om mijn nek: ‘Cees, zo fijn om eindelijk een directeur te hebben die uit de sector komt.’ Dit gebaar vormde het startschot van een louterende samenwerking en vriendschap. Medewerker Arthur werd een van mijn belangrijkste leermeesters en coaches.
De pensioengerechtigde leeftijd van Arthur viel samen met mijn aantreden bij SICA. We kwamen al snel overeen dat Arthur gewoon zou blijven. Hij behield een werkplek in de stad en, nog veel belangrijker, hij behield collega’s. Tussen al die jonge mensen toonde Arthur zich steeds de jongste van geest! Hij opende onze oren en ogen voor de Europese Ruimte en ontsloot deuren om die ruimte cultureel te vullen. Arthur plantte een zaadje dat nog steeds doorgroeit op de plekken waar zijn collega’s nu werken: van de ambassade in Washington tot Brussel, Istanbul, Groningen en Amsterdam.
Zonder Arthur had er geen EUNIC (EU National Institutes for Culture) bestaan. Als oprichter en protagonist van EUNIC streed hij voor een prominente plek van Nederland binnen dit netwerk. Dat was tegen het zere been van een aantal kabinetten: de EU was immers geen waardengemeenschap, vooral een economische. Maar de activist Arthur liet geen middel onbenut om zijn doel te bereiken. Ook ik werd als pion ingezet en voor ik het besefte was ik president van EUNIC. Wat was Arthur trots. Zijn ogen twinkelden en hij zei: ‘goed gedaan jongen!’
De laatste jaren ervoer ik een verdere verdieping van onze relatie. Zo schreef Arthur mij begin vorig jaar dat hij eraan hechtte de vriendschap tussen ons een nieuwe dimensie te geven. Die nieuwe dimensie hebben we gevonden, Arthur. Onze briefwisseling en ontmoetingen werden intensiever en intenser. Deze dimensie draag ik voor altijd met me mee.
Veel dank, lieve vriend en leermeester
Ik ben zo vrij om Arthur te parafraseren uit zijn ‘in memoriam’ voor Paul:
Het heeft veel zin gehad wat je hebt gedaan.
